समस्याको जरो कहां छ त भनेर मैले दिनभर आफ्नो श्रीमानको यादलाई समेत भुलेर सोंचे। "समस्याको जरो राजनीतिक व्यवस्थापनमा छ मन्जु"सांझ पख मेरो ब्रह्मले सुस्त स्वरमा भन्यो।आगामी दश बर्ष भित्र देशको के के समस्याहरु समाधान गर्ने,कति बाटो -सडक सरकारले बनाउने,कति श्रमदानमा जनतालाई खनाउने,कति बेरोजगारलाई रोजगार बनाउने,विजुली कति निकाल्ने,सन्चारको कुन विधि जनतालाई दिने भन्ने स्पष्ट भिजन नहुनु नै अहिले देखिएको समस्याको मूल जरो हो।अब विदेशिनेहरुमा चेलाबेटाहरु मात्र नभै चेलीबेटीहरु पनि लाईन लागेका देखिए।कतिपय अवस्थामा यिनको अस्मितामा विदेशीहरुले आंखा लाउने र दागा धर्ने गरिएको सुन्नमा आएकै स्थिति हो।त्यसतर्फ पनि यसो सोंचिदिने कुनै संस्थापन पक्षको भरपर्दो उपस्थिती छैन।समाज फूलिंगको थियोरी अनुसार चलिरहेको छ।एकले अर्कोलाई मूर्ख तुल्याउने सिद्धान्त अनुसार।युवाहरु विदेश गएर कमाएर के गर्ने?उनीहरुका आफन्त जनहरुले दलालहरुको भ्रमजालमा परेर दिन दिनै डबल त्रिपल हुंदै गएको काठमाडौको घर-घडेरी र जग्गाको भाउमा तिनले विदेशबाट पठाका सबै पैसाहरु दाउ राखिसकेका हुन्छन् ।त्यसरी आफू सिद्रा जस्तो भएर कम्तिमा पांच बर्ष पछि मुलुक फर्किंदा हातमा लाग्यो शून्य हुन्छ।युवाहरु निराश हुनु पर्ने अवस्था यसरी पनि हुन्छ।

जनजाति दाजुभाइहरुले मलाई माफ गर्नु होला।हजूरहरुको मान मर्दन गर्नलाई होइन तर उदाहरणको लागि मैले एउटा पूरानो उखानलाई यहां साभार गर्न चाहन्छु।भानुभक्त आचार्यको पालामा एक जना थापा थरका गाम्ले दाइ नेपाल जानु भएछ।उहांको पालामा काठमाडौलाई नेपाल भनिन्थ्यो रे।अनि नेपाली सेनामा भर्ती हुनु भएछ।एक बर्ष पछि एउटा शीषिर यामको जाडोमा एक बोरा चांदीका मोहरहरु भरियालाई बोकाएर घर फर्कनु भएछ।एउटा तीन गाउमा कहलिएको  बाहुन बाजेले त्यो कुरा चाल पाए छन्।त्यस पछि खोलाको छेउमा रहेको आफ्नो धान खेत बेच्ने हल्ला फिंजाएछन्।पुर्ख्यौली जग्गा अलि कम भएको थापा दाइलाई त्यो कुरामा चासो जाग्नु स्वभाविकै थियो।चौपारीको बरपिपल छहारीमा बसेर दुई पक्षको कुराकानी भएछ।अनि ती दाइले त्यो खेत किनेछन्।ती बूढाले उनको हातबाट पैसा छिनेछन्।बूढा बाहुन पनि दंग युवा थापा  पनि दंग!केही महिनाको छुट्टि सकिए पछि जग्गा किन्ने दाइ फेरि नेपाल (काठमाण्डु) फर्केछन्। शरद रितुको बेला "मैले किनेको खेतमा कति धान फले होला ?"भन्ने सोंच्दै फेरि पल्टनमा घर बिदा मागेर ती युवा फर्केछन्।खेत त सबै खोलाले बगाएर बगर बनाएको रहेछ।अनि उनलाई देख्ने बितिक्कै घरमा रुवावासी चलेछ।त्यसै दिनदेखि एउटा उखान अस्तित्वमा आएछ,"थापा दाइ नेपाल गए,पैसा कमाए प्रशस्तै,झेलीको खेलमा परेर खोला छेउमा खेत किने,पैरोले लग्यो खेत छुट्टिमा घर फर्किंदा जस्ताको तस्तै!" आज विदेश गएका अधिकांश युवाहरुले कमाएको धनको हालत पनि असल व्यवस्थापनको अभावमा त्यस्तै खोलाको छेउमा किनिएको खेत भएको छ।

यो के भन्छ अर्थशास्त्रमा रेमिट्यान्स छ नि त्यो युवाहरु विदेश गएर त्यहां कमाएर पठाएको धन हो।सही प्रयोग गर्न सकिएन भने रेमिट्यान्स आत्मघाति बन्दुक साबित हुन्छ भन्ने कुरा असीको दशकको फिलिपिन्स र उसको अहिलेको आर्थिक अवस्थालाई हेरे पुग्ने कुरा हो।सरकारले अब विदेशबाट आउने रेमिट्यान्सलाई सही व्यवस्थापन गर्ने र युवाहरुलाईस् स्वदेशमै व्यवसायहरु गर्न सक्ने वातावरण निर्माण गरिदिने तर्फ गम्भीर भएर सोंचोस,गरोस भन्ने हाम्रो कामना छ।यो गर्नको लागि पैसा चाहिन्न असल राजनेताहरु चाहिन्छ।किनभने थियोरी पहिला र कार्यान्वयन दोस्रो कदमहरु हुन्।असल राजनेताहरु कहां गए खोई,कहिलेसम्म बस्ने नेपालीहरु रोई ?